De eenzame straattafel

De eenzame straattafel

De eenzame straattafel 150 150 Maurice

Woensdagmiddag staat onze inboedel op straat. Een deel ervan dan. Geheel bewust. Niet verscholen in ons kantoor, maar buiten op de straatstenen plaatsen we een tafel met een prachtig goudgeel kleedje. Koffie en thee staat klaar. Heerlijke koekjes en gezond fruit wachten op bezoekers. Aan tafel, een plek waar het gebeurd.

Mensen schuiven aan.. Gouwenaren en toeristen kijken vreemd op als ze gratis koffie aangeboden wordt. Het enige addertje onder het gras is dat ze even mogen zitten, uitrusten, praten en genieten van gezelschap. Een aantal Goudse jongeren staat ze te woord. Een vrouw schuift aan en vraagt wat de reden is dat we dit doen: ‘Ontmoeting. We houden ervan om anderen te ontmoeten.’

‘Ohja?’ klinkt het geïnteresseerd. Verschillende vragen volgen en nadat we uitgelegd hebben dat we in contact proberen te komen met kwetsbare Gouwenaren die wat extra aandacht kunnen gebruiken, geeft ze aan dat ze wel iemand kent. Een half uur later zit ik op de koffie bij een oude, alleenstaande vrouw. Omringd door een schildpad, kat en honderden planten, voel ik me meer dan welkom. Dit is een moment waar het gebeurd.

We horen vogeltjes fluiten in de tuin, genieten van de insecten die we zien, praten over het klimaat en ik luister naar de wijsheid van 87 jaar levenservaring. Langzaam kom ik met het voorstel of ze het kan waarderen dat er vaker een jongere bij haar op de stoep staat om haar verhaal te horen. Ik zie een vlugge knipper van de oogleden en even weet ik niet of ze me nu wel of niet heeft verstaan. Ze praat verder over wilde planten in stedelijke gebieden, veranderende tuinen, boeken en de huishoudelijke hulp die vandaag niet kwam opdagen.

Een ogenblik later wil ze me graag de 30 meter diepe tuin laten zien. Tien minuten duurt het voordat we de achterzijde hebben bereikt. In haar gebogen houding raakt ze de opgeschoten planten bijna aan. De haag waar ze zich doorheen wurmt, biedt haar enige houvast. Even schiet de gedachte door mijn hoofd dat dit typisch een verhaal is waar een toevallige voorbijganger een oude alleenstaande vrouw weken later vindt.. Vlug verdring ik deze gedachte en focus mij op het verhaal dat mevrouw vertelt. Eenmaal neergestreken op een tuinbank, vraag ik nogmaals of ze eventueel behoefte heeft dat er wel eens vaker iemand langskomt. Zomaar iemand, die een praatje maakt, luistert, vragen stelt, beschikbaar is. Ze kijkt me aan, is even stil en knikt. ‘Ja, dat zou ik best fijn vinden.’

Dit was een moment waar het gebeurde.

Het voelde als een eenzame gebeurtenis. Want hoe komen we in contact met echt eenzame mensen? Een vraag die ik me wekelijks stel. Dit is een moment die ik niet snel vergeet. Doordat we onze tafel op straat hadden gezet, beschikbaar waren, stil blijven zitten waar anderen aan voorbijgaan. Het kan. Met onze mogelijkheden doen we mee, om eenzame en kwetsbare mensen & momenten serieus te nemen, stil te staan en elkaar te ontmoeten.

1 reactie
  • Mariken den Hartog 1 mei 2019 at 10:11

    Ha Maurice,

    Heel mooi werk wat jullie binnen Gouda doen! Eenzaamheid ligt inderdaad op straat. Fijn en mooi om te lezen dat jullie ook voor deze dame iets kunnen betekenen. Zo proberen we binnen inloophuis domino er ook te zijn voor een ander die behoefte heeft aan een kopje koffie en een maaltijd met aandacht. Het is mooi dat we met elkaar eenzaamheid binnen onze stad proberen op te pakken door er te zijn voor onze stadsgenoten. Want ook wij kunnen hier zelf mee geconfronteerd worden, of je nu jong of oud bent. En….wanneer je niet eenzaam bent ben je een gelukkiger, gezonder mens en leef je langer.

Laat een reactie achter