Dankbaar het leven uitschrijven

Dankbaar het leven uitschrijven

Dankbaar het leven uitschrijven 150 150 Maurice

Ruim een jaar had ik haar niet gesproken. Opeens verschijnt een bekend nummer in de display van mijn telefoon. In 2017 sprak ik haar vrijwel iedere week. Soms kort, meestal langer onder het mom van ‘even bijpraten.’ Een krakerige, maar herkenbare stem vraagt:

‘Ken je me nog?’

Nog voordat ik antwoord kon geven, vervolgde ze met een vreemd verzoek. ‘Ik wil me uitschrijven. Ik hoef jullie nieuwsbrief niet meer.’ Een tinteling in mijn lichaam gaf aan dat er iets niet klopte. Ondanks dat ik mevrouw een tijd niet meer had gesproken, dit verwachtte ik niet. Waarom wilde ze ons onregelmatige, maar goede contact verbreken?

‘Ik hoef jullie nieuws niet meer. Ik heb het niet meer nodig.’

Langzaam werd mij duidelijk wat mevrouw mij probeerde te vertellen. ‘Ik probeer alles nog te regelen, ik heb nog maximaal een half jaar.’ Even was het stil. ‘En ik wil jullie bedanken voor het geweldige werk dat jullie doen en gedaan hebben voor mij en zoveel anderen. Ik ben dankbaar voor alle mensen die via jullie bij mij over de vloer zijn geweest.’

Overdonderd door het bericht dat ze mij via de telefoon doorgaf, wist ik niet wat ik moest doen. Iets zeggen? Vragen? Luisteren? In het ontroerende en tere gesprek dat we daarna hadden, ging het over genieten, leven, dood, vrede, dankbaarheid. Met grote dank voor alles wat mensen voor en met haar hebben gedaan, wordt ze als vanzelf dit aardse leven uitgeschreven.

‘Ken je me nog?’

Ja, ik ken je nog. En in alle eerlijkheid: Ik zal je ook niet snel meer vergeten. Je hebt mij in een paar minuten geleerd om dankbaar te zijn voor het leven, dankbaar te zijn voor de mensen om je heen en alles wat je nog meer ontvangt. Je hebt ons als team van Netwerk Samen voor Goud enorm bemoedigd om door te gaan met de strijd tegen eenzaamheid. Wij gaan door, met leren, verbinden en kennen.

‘Kennen we elkaar nog?’

Geschreven door: Maurice de Korne

1 reactie

Laat een reactie achter