Uncategorized

Verborgen eenzaamheid

Verborgen eenzaamheid 150 150 Maurice

 Voor de vierde keer deze week, belt een blinde man. Omdat ik op de fiets onderweg naar mijn volgende afspraak ben, neem ik niet op. Deze keer is meneer vasthoudender dan tijdens zijn vorige pogingen. Direct nadat mijn telefoon overschakelt naar de voicemail, belt hij nogmaals. Ik neem op en hoor het verhaal, dat ik verwacht had. Het verhaal dat ik die week al drie keer gehoord had.

”Heb je al iemand gevonden?”

 

Mijn nummer had hij driekwart jaar geleden gekregen. De eerste keer dat ik bij hem op bezoek ben geweest, liet hij mij zien hoe hij met een slim apparaatje die rond zijn nek hangt, nummers kan onthouden. Dolgraag vertelt hij zijn verhaal: hoe hij blind is geraakt, waar hij gewoond heeft, wat hij van de wereld gezien heeft, toen hij al die prachtige kleuren nog kon zien.

Wat was ik blij, dat ik een maatje voor hem gevonden had. Een meisje die zijn verhaal wilde opschrijven. Bijna wekelijks ging ze bij hem langs. Ik weet nog goed hoe meneer tijdens ons eerste telefoongesprek aangaf dat hij verwachtte dat het contact met een eventueel maatje maar drie of maximaal vier gesprekken zou duren. ”En ohja, ik verwacht in maximaal drie à vier kantjes mijn levensverhaal wel verteld te hebben.”

Drie gesprekken werden 30 ontmoetingen en vier kantjes werd een verslag dat niet af te krijgen is. Ondertussen tellen de memoires 73 a4’tjes. Helaas kan de betrokken jongere van Netwerk Samen voor Goud vanwege omstandigheden het verhaal niet afmaken. In de afgelopen weken ben ik hard op zoek gegaan naar een nieuw iemand, die met liefde het verhaal wil afmaken, vormgeven en samen met ons wil kijken of het uitgegeven kan worden.

”Heb je al iemand gevonden?”

Het woord eenzaamheid is niet genoemd. Zelfs met gesloten ogen heeft meneer misschien nog nooit aan dit begrip gedacht. Met alle kracht die hij heeft, herinnert hij mij aan mijn belofte om iemand voor hem te zoeken. Met alle argumenten die hij kan bedenken, probeert hij mij nogmaals te overtuigen dat het enorm waardevol is dat wij écht iemand vinden, die zijn verhaal wil afmaken. Dit besef ik. Van het begin af aan al.

Meneer komt voor zichzelf op en hij probeert uit zijn verborgen eenzaamheid te komen. Want, is dat niet waar het om gaat? Natuurlijk is het geweldig als zijn verhaal uitgegeven wordt, maar meneer is creatief. Ik heb het volste vertrouwen in hem dat hij weer iets anders bedenkt, als alle verhalen opgeschreven zijn. Meneer doet zijn best.

Met al het geloof dat ik heb, ga ik er vanuit dat er ooit een andere jongere op het pad komt van meneer, die naar hem wil luisteren, aandacht wil geven en misschien met een knipper van de ogen, al een stukje van de verborgen eenzaamheid, af pelt. En anders? Ga ik met alle energie die ik heb, een week tegemoet waarin ik vier telefoontjes verwacht: ”Heb je al iemand gevonden?”

Geschreven door: Maurice de Korne